Co?
- Za mała. Za lekka. - Zmiażdżą go. Zabiją.
Mam nowy sposób na hartowanie stali. Jest cieńsza,
lecz równie mocna.
Co to?
Znak firmowy, by inni rycerze podziwiali.
Poruszaj się. Wypróbuj ją.
- Zmiażdżą mnie. - Zabiją.
Masz odwagę ją wypróbować?
Żyjesz?
Nic nie poczułem.
Działa?
To cud!
Pole turnieju Lagny-sur-Marne
- Kto to? - Piers Courtenay.
Trzykrotnie podniósł podatki, by opłacić turniej.
Jego ludzie umierają z głodu.
Pewnie tak.
U Irich! U Irich! U Irich! U Irich!
Ulrich von Lichtenstein.
Książę Adhemar,
syn Filipa de Vitry,
syna Gillesa,
wielki dowódca,
wspaniały człowiek,
wspaniały rycerz
i znawca szampana.
Ładna robota!
Brawo!
Obserwuj go. Znajdziemy jego słabość.
Colville ma wygląd.
Mój pan,
drugi syn Wallace'a Percivala.
Mam ogromny zaszczyt...
Mam ogromny zaszczyt przedstawić wam...
To Edward, panie. Są tego pewni.
...wspaniałego sir Thomasa Colville!
Wycofał się.
To może oznaczać jedno.
Monarcha.
Zasięgnę języka.
Przygotować flagę.
Jeszcze nie. Posłuchaj.
Trębacze, grać.
- Muszę mówić z panem. - Dobra.
Tylko się pośpiesz.
Czekaj!
To Edward, Czarny Książę, przyszły król Anglii.
Jest w przebraniu jak ja.
Nigdy jeszcze nie przegrał.
Przecież go znamy!
- Wycofaj się. Geoff, powiedz im. - W żadnym razie!
Kopia.
Daj mi kopię.
Kopia!
Rany koguta.
Remis.
Oszalałeś? Narażasz przyszłego króla.
Sam się naraża.
Dobra walka. Jak w Rouen.
Nawzajem, książę.
- Znasz mnie? - Tak.
I walczyłeś?
- Ja się nie wycofuję. - Ani ja.
Choć się zdarza.
Owszem.
- Powodzenia. - Nawzajem.
Zwycięzcą całego turnieju jest
Ulrich von Lichtenstein.
- Stop to lub sprzedaj. - Tak jest.
Zwyciężyłeś!
Zwyciężę, gdy pokonam Adhemara. Wycofał się.
Sir Ulrichu.
- Powiedz, co dziś włożysz. - Nic.
Będziemy wspaniałą parą.
Ciągle to wkładanie strojów?
Mówi o ich zdejmowaniu.
Kwiat jest piękny jak jego płatki.
Kwiaty to bzdura.
Naprawdę?
Kwiatu nie zjesz. Nie ogrzeje cię.
Róża też nie zwala człowieka z konia.
Jesteś głupiutką dziewczyną.
Lepsza głupia dziewczyna z kwiatem niż głupek z kijem.
Do widzenia.
To jest kopia.
Halo.
Mam wiadomość.
Adhemara wezwano do oddziałów.
Rozkaz Edwarda. Traci sezon.
Jocelyn, a teraz Adhemar.
Świetnie.
Front południowy Bitwa pod Poitiers
Wyniki turnieju, panie.
Ulrich.
- Geoff. - William.
Chcę napisać list.
"Droga Jocelyn". Nie. "Najdroższa".
Lepiej.
"Tęsknię".
Źle było?
To twoja sprawa, twój pogrzeb. To znaczy, list.
- Coś o piersiach. - Wspominasz je.
Piersi?
Mógłbyś, lecz spojrzałbym powyżej jej piersi.
Na gardło?
Wyżej. Na niebiosa.
Księżyc. Miała zwykłe piersi.
Księżyc? Księżyc.
"To niesamowite,
że minął już miesiąc.
Widziałem nów, lecz nie ciebie.
Widziałem wschody i zachody, lecz nie twą piękną twarz".
Bardzo dobrze.
Znałem kiedyś dziewczynę.
Złamała mi serce. Mówiłem...
"Kawałki mego serca przejdą przez ucho igielne".
Pisze, jakbym umarła.
Tak. On również umiera.
Gotowała dla księcia Yorku.
Tęsknię za nią jak kwiat za słońcem.
"Tęsknię jak kwiat za słońcem.
Jak zimą słońce tęskni za kwiatem.
Miast twej urody,
chłód tej rozłąki zamraża me serce".
"Walczę w Paryżu,
który bez ciebie będzie pusty".
Podoba mi się.
Jeszcze zakończenie.
Nadzieja.
Miłość i nadzieja.
Mój nieboszczyk mąż
powiedział mi kiedyś:
"Nadzieja..."
"Nadzieja pozwala mi przetrwać i pokonać mrok.
Nie opuszcza mnie nadzieja,
że jeszcze cię kiedyś zobaczę".
Zak ończ:
"Ofiaruję ci całą moją miłość. William".
"Ulrich".
"Ofiarowuję ci mą miłość.
Twój na wieki,
rycerz twego serca".
Mój pan myślał, że może odpowiesz, pani.
Paryż
Zapiał raz! Nie wyprę się! Drugi! Nie! Trzeci!
Wyparłem się.
Trzy razy!
Nie ma Adhemara.
Wat.
Widziałeś ją? Czytała list?
Tak.
I co?
Przyjedzie!
Przekazuje mi coś? List? Talizman?
Dała talizman? Dała.
To znaczy...
Co to? Daj mi go.
Tak!
Ona... Bo ona... To znaczy, że ona... Tak!
Cinquante.
Ładna liczba.
Excusez-moi.
Stawiają, że wygra Francuz, a nie sir Ulrich.
50 florenów.
- Mamy tyle. - Lepiej byłoby 60.
Ulrich przeciw Francuzowi?
Wygrał 4 turnieje. Adhemara tu nie ma.
Jest tu John Beaumont.
Książę Theobald, Filip Burgundzki, wszyscy francuscy mistrzowie.
Anglik nie wygra
we Francji.
Anglicy stoją niepewnie na tej ziemi.
Zamknijcie się!
Rolandzie, to dobry zakład. Jeśli wygramy, założę tawernę.
- Pisałbym. - Miałabym kuźnię.
Francuskie wino jest za mocne dla Anglików.
Niedługo wypruję im flaki. Przysięgam na Boga!
Ja chcę do domu i mam już dość pieniędzy, by wrócić.
A co więcej, sam papież jest Francuzem.
Może tak, ale Jezus jest Anglikiem.
Księżniczka jest za nim.
Jest blond! Jest wkurzony!
Powali wszystkich w mig! Lichtenstein! Lichtenstein!
Jest opalony! Śliczny! Z Gelderland, zagraniczny!
Z Gelderland!
Gelderland!
- Na pewno przyjdzie? - Pewne jak słońce.
Lubisz katedry.
Chodzi o spowiedź.
I by zobaczyć
grę świateł w tym szarym świecie.
Podoba ci się?
Są piękne.
Tak jak twój list.
Mów.
Powtórz te słowa.
Wygram dla ciebie.
Słucham?
Wygram turniej dla ciebie. Pokonam każdego.
Siła mego ramienia i boki konia będą odbiciem twojej urody.
Cóż...
Naprawdę?
Naprawdę? Jego boki?
Chcę słyszeć poezję, Ulrichu.
Nie jestem gotów.
Ja jestem. Kobieta musi się dostosowywać?
Mężczyzna ma więcej obowiązków
i dużo się od niego wymaga.
- Tak? - Tak.
Może.
Nie?
Domagam się poezji.
A gdy czegoś chcę, dostaję to.
Twe piersi...
są pod twym gardłem...
Jak mam ci udowodnić, że cię kocham?
- Chcesz odpowiedzi? - Tak.
Jeśli mnie kochasz,
- przegraj. - Mam przegrać?
Jak to?
Zamiast uhonorować mnie swoim zwycięstwem,
walcz źle i przegraj.
- Źle? - Tak.
To ukaże moją słabość.
Nie. Właśnie to dowiedzie twej miłości.
Wbrew miłości własnej.
Pokazałbyś posłuszeństwo ukochanej.
- Naprawdę? - Cicho!
Nie uciszaj mnie i daj nam spokój! Odejdź!
Co odpowiesz?
Nie przegram.
Nie kochasz mnie.
Obrońca Włoskich Dziewic!
Postrach Francji!
Mistrz Nad Mistrzami!
Dołożył im w La Rochelle!
Rycerz Pana naszego!
Jeden, jedyny,
sir Ulrich
von Lichtenstein!
Jestem dobry!
Boki jego konia.
Może w jego kraju to jest miłość.
Co robisz?
- Przegrywam. - Jak to?
Co?
Kocha mnie.
Jesteś ślepy?
- Widziałeś flagę. - Tak.
Wiem.
Tracisz wielkie zwycięstwo.
Jocelyn kazała mi przegrać.
- Lepiej, byś oślepł. - Dureń.
- Każda kobieta chce dowodu. - Jakiego?
Że nie jest twą igraszką.
- Ależ nie jest. - Więc po co to robimy?
Po to!
Bo...
ją kocham.
- Wszystko stracę! - To jest hazard.
Dołożę ci!
To bardzo romantyczne.
Kobieta czy kowal?
Czasem i to i to.
To wkurzające!
Zostaw go.
Nie przegrasz, zwyciężając.
Jeśli wygrasz pozostałe pojedynki,
może dojdziesz do finałów.
- Zbroja się sprawdziła. - A twoja miłość?
Dowiodłeś jej już?
Gdy byłem mały, w kościele czułem strach i pasję.
Czuję to przy niej.
Dlatego tylko do niej będę się modlił.
Williamie, to bluźnierstwo.
Niech idę do piekła.
Wycofaj się.
Przegraj w ten sposób.
Roland.
Pani mówi, że jeśli ją kochasz...
Wiem, mam przegrać. Czyż nie widzi?
Jeśli ją kochasz, wygraj.
Jeśli ją kochasz, wygraj turniej.
Jest ucieleśnieniem miłości. Wenus.
Nienawidzę jej.
- Nie rozumiem kobiet. - Ale one rozumieją nas.
Może nie ciebie.
Tak!
Kobiety.
48.
49.
I 50.
Interesy z wami to przyjemność.
Odwiedź nas w Londynie. Na Mistrzostwach Świata.
Nie smuć się. Napijcie się na mój koszt.
Jest szybki, zabawny Bogaty jest Lichtenstein!
Ginewra i Lancelot.
Dopieść go dobrze.
Dopieść.
Brakowało cię nam.
"Nam"?
Mnie.
Jocelyn.
Twojej nagrodzie.
Moja nagroda.
Nie zasłużyłem.
To kto zasłużył?
Służka mówi, że twoi słudzy
zwą cię William.
To prawda?
Tak.
To prawda.
Imię nie ma znaczenia.
Będę cię zwała "moim".
Jestem twój.
Cholera.
Jesteś ranny.
Lekarz to widział. Mówi, że przeżyję.
Och, Williamie, to przeze mnie ta rana.
Owszem.
Chociaż...
mój ojciec...
uczył, by z uśmiechem...
znosić zło.
Uśmiechnij się.
To też ma zasługa.
Ile nie byliście w domu? Ja 6 miesięcy.
Ja nie byłam 2 lata.
Ja 3.
5. 5 długich lat.
William?
12.
12 lat.
Będzie terminował?
Jak długo?
7 lat.
Sir Ector?
Jestem cieślą. Mówiliśmy w Londynie.
Tak. Pamiętam.
To ten chłopiec?
Pokaż. Niech ci się przyjrzę.
Ostrożnie, Rolandzie!
Boisz się mnie?
Masz dużo zębów?
Pokaż ramię. Mocne?
To mały zabiedzony wróbelek.
Ale ma ducha.
Pokażę ci świat pełen przygód i cudów,
o których nawet nie śniłeś.
Umiesz włożyć uprząż?
Pożegnaj się z ojcem.
To prawdziwy rycerz. Ucz się od niego.
Tylko tyle mogę zrobić.
Zmień swój los i miej lepsze życie od mojego.
Roland! Pokaż mu, co ma robić.
- Ojcze, boję się. - Czego?
Nie znam drogi do domu.
Twoje nogi same cię tam zaniosą.
Londyn.
Londyn
Mistrzostwa Świata
Niech was usłyszę!
U Irich! U Irich! U Irich! U Irich!
- Adhemar też bierze udział. - Znudził się wojną.
Czarny Książę musiał rozwiązać wojsko.
Plądrowali miasta i miasteczka.
Mordowali, rabowali kościoły.
Popełniali stare grzechy na nowe sposoby.
Wreszcie się znów spotykamy.
Na Mistrzostwach Świata.
I jak ci już obiecałem,
spojrzysz na mnie, leżąc.
Zapomnijmy.
Podobno dobrze sobie radziłeś.
Wygrywałeś nagrody, konie, kobiety.
Taka kolejność?
Czasem bywają wyjątki.
Piękna, prawda?
Wspaniałej rasy nagroda, prawda?
- Mówisz jakby była zdobyczą. - A nie jest?
Nie.
Jest bronią.
Rozmawiałem z jej ojcem.
Chcę ją za żonę.
Usiądzie na mym siodle,
przykryta moim płaszczem.
Wszystko jedno.
Będzie moja.
U Irich! U Irich! U Irich!
- Jakbyś go pobił? - Kijem podczas snu.
A na koniu? Z kopią?
Jest niezwyciężony.
Zajmij się nim.
Panie?
Mogę przedstawić Simona, prostego posłańca?
Powiedz hrabiemu to co mnie.
Obawiam się, panie, że popełniono grzech.
Grzech oszustwa.
Prostacki grzech pychy.
Wobec Boga i porządku rzeczy.
Mów jasno, posłańcze.
Ulrich von Lichtenstein nie jest tym, za kogo się podaje.
Za drobny datek będzie obserwowany, byś mógł poznać prawdę.
Chyba trzeba śledzić szlachetnego Ulricha.
Wybierz kogoś dyskretnego.
Nie do wiary. Ile straciłeś?
- Straciłem? - W grze. Nawet ubranie?
Ani szeląga. Ubranie leży tutaj.
Nie potrafię nic więcej powiedzieć.
Czemu biegasz nago?
Bo ona była głodna.
Kto?
Phillipa, moja żona.
- Załatwię cię za to. - Przestań.
To pewnie Wat.
A ty jesteś Kate. I Roland i Will.
To znaczy Ulrich.
- Dziadek ze strony matki... - Von Rechberg.
- Geoff mówił mi o tobie. - Tak.
Ktoś chce spróbować?
Przepraszam za najście, pani Chaucer.
Nie szkodzi.
- Dobranoc. - Dobranoc.
- Wziąłem cię za prostytutkę. - Odczep się.
Chyba są zabawniejsi, niż ci nudni pielgrzymi z zeszłego roku.
Co to?
Raj, moja droga, objawił się
przed twymi oczami.
Geoff, chodź do łóżka.
Nie słyszysz? Odwołali turniej. Nie wygrasz jutro.
Cóż... Pojadę konno.
- W tym? - W tym.
- Głowa. - Dzięki.
Jedzenie.
Cześć!
- Sir Ulrich von Lichtenstein? - Tak.
Jesteś moim ulubieńcem. Bawię się, że jestem tobą.
Co robisz w Cheapside? Nie ma dziś parady.
Nie wydasz mnie?
Tutaj się urodziłem. W domu za rogiem.
- Naprawdę? - Naprawdę.
Ja mieszkam tam.
Ile masz lat?
- 9 i pół. - 9 i pół.
Może znasz pewnego człowieka, jeśli nie umarł.
Był wysoki jak rycerz. John Thatcher.
- Oczywiście. - Naprawdę?
Tak. Nadal tam mieszka.
Czasem siada przy oknie. Nie wiadomo po co.
Jak to?
Jest ślepy.
Jest tu kto?
Jeśli przyszedłeś po sieci, przyjdź jutro.
Kim jesteś?
Rycerzem.
Nazywam się Ulrich.
Ulrich? Słyszałem, jak wykrzykiwano to imię na stadionie.
Co cię tu sprowadza?
Mam dla ciebie wiadomość.
Od syna.
Od Williama? Wejdź.
Jaka wiadomość? Czy on żyje?
Tak. Żyje.
Ma się dobrze.
Chce, byś wiedział,
że zmienił swój los.
Czy nogi go zaprowadziły?
Znalazł drogę do domu?
Tak.
Ojcze.
William! Mój chłopiec!
Chciałbym poznać Wata i Rolanda.
Poznasz ich.
A kobiety? Masz jedną czy wiele?
Jest ta jedyna.
Chciałbym ją poznać.
Trzeba naprawić ten dach.
- Nie w tej chatce. - Ślepcowi ten dom odpowiada.
Jestem cieślą.
Naprawię.
Żyje. Myślałem, że umarł, co jest szaleństwem.
Przecież wiedziałem, że jest silny.
Geoff. Jocelyn.
Dziś jest wspaniały dzień.
Ktoś zmarł?
Sir Ulrich von Lichtenstein.
Adhemar
śledził cię wczoraj aż do Cheapside.
Widział twego ojca.
Poprosili mnie o twój patent.
Chcą cię aresztować.
Oddział straży.
- Pójdziesz pod pręgierz. - Zaraz walczę z Adhemarem.
Masz zapłacić grzywnę. Już ustalili.
Siodłaj konie. Nie daj się aresztować.
Stać.
Co powiesz teraz,
gdy wiesz, kim jestem?
Aby cię poznać, trzeba poświęcić całe życie.
Całe moje życie. Teraz uciekaj.
Ucieknę z tobą.
Jocelyn, nie mogę.
Jestem rycerzem. Zaryzykuję!
Jesteś nim w sercu, nie na papierze!
Kocham cię.
Kocham ciebie.
- Nie chcę, by cię złapali. - Mam uciekać? Nie!
Do diabła z twą dumą.
Tylko ty nie zobaczysz ucieczki.
Nie mogą odebrać mi dumy!
Owszem, mogą. I zrobią to.
Odbiorą.
Lecz nie wezmą miłości.
Gdzie zamieszkamy?
W mojej ruderze?
- Ze świniami? - Tak. Razem ze świniami.
Ze świniami.
Biedny może się ożenić z miłości.
Nie wiesz, o czym mówisz!
Błagam cię.
Proszę.
Zrób to dla mnie.
Mam uciekać?
Co ty na to?
Bardzo chcę, byś to zrobił.
Wat? My nie jesteśmy tchórzami.
Tak.
Dziś jesteśmy.
Uciekaj.
Nie! Nie ucieknę!
Jestem rycerzem.
Cóż, chłopcy,
dobre szybko się kończy.
Zakończmy to razem.
Odejdź. Nie jesteś godzien tego miejsca.
Mam walczyć.
Raczej zostać aresztowany.
Dobra!
Kto chce dosięgnąć gwiazd,
często potyka się
o zwykłą słomkę.
Sprawdzano cię.
Wiele razy.
Jesteś kiepski.
Niewielka strata. Williamie.
Jak mógłbyś mnie pokonać?
Daj spokój.
Niech używają.
Bóg cię kocha.
I ja też.
Rozejść się! Odejść!
Bo was spiorę!
Chrystus i jego najświętsza matka
świadkami, że wypruję wam flaki!
Rozerwę was na strzępy!
Przywalę wam! To będzie bardzo bolało!
Mamy kłopot.
Słuchajcie mnie.
Słuchajcie!
Słuchaj! Słuchaj!
Ty i on macie szaty z tej samej materii.
Matko?
Jest tu moja matka? Wszędzie rozpoznam jej potrawy.
Mamo, proszę, przynajmniej wracaj do domu.
Powiem ci, jak się skończyło.
Śmierdzący tchórz!
Mam nadzieję, że to dobre nowiny, mamo.
Chciałbym powiedzieć ci,
że przekonałem tych dobrych ludzi,
by nie robili krzywdy lordowi Williamowi.
Bo nigdy nie widziałem
tak dobrego serca, jakie bije w piersi tego człowieka.
Jest wspaniałe.
Przepełniają je wszelkie cnoty.
Jest szczere, wolne, odważne, stałe.
I przede wszystkim,
pełne nadziei.
Przynajmniej było tak do dziś.
Co przepełnia je teraz?
Nie wiem.
Dlatego pytam:
Co czyni człowieka szlachcicem?
Jego ród czy jego serce?
Serce.
Dobre serce.
Mój pan,
to prawda, urodził się w Cheapside w Londynie. I co z tego?
Jest pewny jak stal.
Nawet pewniejszy.
Jest jak złoto...
dla mnie.
On jest jak złoto, a ty i ja
jesteśmy jak żelazo.
A jednak wy
chcecie zobaczyć, jak on rdzewieje.
Wstyd.
Wstydźcie się.
Zostawcie go.
Idźcie do domu.
To książę.
Niezła z nas para.
Obaj się ukrywamy.
Bezskutecznie.
Oni cię kochają.
Gdybym cię nie znał, to by starczyło.
Lecz walczyłeś, gdy powinieneś zrezygnować.
Jak rycerz.
Uwolnić go.
Może wydaje się złego pochodzenia,
lecz moi historycy odkryli,
że pochodzi ze starej rodziny królewskiej.
Tak rzekłem.
I nikt nie może się sprzeciwić.
Teraz
odwdzięczę się za twą szlachetność.
Uklęknij.
W imię władzy danej mi przez ojca, króla Edwarda,
biorąc obecnych na świadków,
nadaję ci imię
sir William.
Powstań, sir Williamie.
Walcz.
Ukończ turniej.
Będziesz walczył czy płacisz grzywnę?
Walczę.
Powiadomić przeciwnika. Poszukać go.
Natychmiast.
Dziękuję, panie.
Niech żyje książę Edward!
Panie i panowie,
i wszyscy inni.
Przedstawiam syna Filipa de Vitry, syna Gilesa...
- Jesteś pewna? - Tak.
To dla mnie bułka z masłem.
To mały cel.
Celuj w serce.
Zwycięzca...
podbił wiele państw, książę
Adhemar!
O Boże. Wezwę lekarza.
Rolandzie! Tyś nim jest.
Chodźcie.
Zaostrzył.
Dajcie mi kopię.
Inaczej zapłacimy.
Sukinsyn!
Kate, nie mogę oddychać.
Mówiłem ci.
Jak mógłbyś mnie pokonać?
To niemożliwe.
Jest tutaj, Williamie.
Z twym ojcem.
Zmień swój los.
Zatańczmy, ty i ja.
2:0.
Zwal go z konia lub zabij.
- Włóż zbroję. - Nie chcę.
Nie mogę oddychać.
Kopia.
Nie utrzymam.
Cholera.
Przywiąż.
Wat,
przywiąż ją.
Zrób to.
Dobrzy ludzie!
Moja przemowa!
Ale proszę,
błagam was.
Wysłuchajcie jej.
Pozwólcie gładko
przemówić
memu językowi.
Dni takie jak ten
niezbyt często się zdarzają.
Więc nie będę dłużej gadał...
Wybacz, panie.
Oto on! Jeden z was!
Narodzony niedaleko stąd
dziś stoi przed wami.
Syn Johna Thatchera.
Sir William Thatcher!
To twe imię.
Sir William Thatcher.
Twój ojciec to słyszał.
Bóg cię prowadzi.
William!
Sprawdzano cię.
I mierzony.
I jesteś zupełnie...
Beznadziejny.
Witaj w nowym świecie.
Niech Bóg cię zachowa, jeśli zechce.
William!
Tak!
Zwyciężył!
Pokonałeś go!
William.
Opiszę tę historię.
Książąt i rycerzy?
Wszystkich. Artysta tworzy historię ludzkości.
Może nie twoją.
Tekst polski: Piotr Zieliński
Napisy: SDI Media Group
Twoja kolejka.
Ripped by: SkyFury